വേണം വൃദ്ധമന്ദിരങ്ങൾ

 സജി മാർക്കോസ്

വിദ്യാഭ്യാസകാലത്ത് ഒരിക്കൽ കോതമംഗലത്തിനടുത്ത് ഒരു സ്നേഹിതന്റെ  വീട്ടിൽ പോയി. വീട്ടുകാരെ പരിചയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അകത്തു നിന്നും ഒരു വൃദ്ധനും വൃദ്ധയും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇറങ്ങി വന്നു. തൊട്ടടുത്തു വന്നിരുന്നു വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന്   എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ ചെവിയിൽ വന്നു അടക്കം പറഞ്ഞു,"ഇപ്പോൾ പൊയ്ക്കോളും ഒത്തിരി മൈൻഡ് ചെയ്യാതിരുന്നാൽ മതി,. ഇനി ഒരു ഷിബുവും  കൂടി ഉണ്ട് !". പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല ഒരു വൃദ്ധനും കൂടി ഇറങ്ങി വന്നു. അവർക്കൊക്കെ കൊച്ചുമോന്റെ കൂട്ടുകാരനുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടണം. ഞാൻ താപര്യത്തോടെ വർത്തമാനം തുടങ്ങിയപ്പോൾ സ്നേഹിതന്റെ മുഖം വാടി. പക്ഷേ, കൂട്ടുകാരന്റെ അച്ഛൻ കയറി വന്നപ്പോൾ  ' ഷിബുമാരും ഷിബിയും'  വർത്തമാനങ്ങളൊക്കെ പാതിവഴിയ്ക്കു നിർത്തി ധൃതിയിൽ ഉള്ളിലേയ്ക്കു വലിഞ്ഞു.

 കുറച്ചു നാൾമുൻപ് യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ജർമ്മനിയിലെ ഹാംബർഗിനടുത്ത ഒരു വൃദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ഒരു രാത്രി താമസിക്കുവാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. അവിടെ നേഴ്സുമാരായ  മലയാളി കന്യാസ്ത്രീകളൊടൊപ്പം..

സിസ്റ്റർ സലോമിയോടൊപ്പം, സെന്റ്. അന്ന ഹൗസ്

പ്രായമാകുന്ന ഏതൊരാളും സ്വാഭാവികമായി ചെന്നെത്തുന്ന അവസാനത്തെ സങ്കേതമാണ് അവിടുത്തെ വൃദ്ധമന്ദിരങ്ങൾ. ആരും കൊണ്ടുപോയി തള്ളുന്നതോ, മലയാള സിനിമകളിൽ കാണുന്നതുപോലെ അമിത വികാരപ്രകടനങ്ങളൊടെ എത്തിപ്പെടുന്നതോ അല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിലേക്കു കടക്കുന്നു, അത്ര മാത്രം.

അവിടത്തെ താമസക്കാർ എല്ലാവരും ഷിബുവും ഷിബിയും തന്നെ. പക്ഷേ,  അതിഥികൾ വരുമ്പോൾ കണ്ണുരുട്ടി  അകത്തേയ്ക്കു ഓടിക്കാൻ ആരുമില്ല .  അകത്തും പുറത്തും, വെളിയിലെ പൂന്തോട്ടത്തിലും യഥേഷ്ടം സഞ്ചരിക്കാം. അതു അവരുടെ മാത്രം ലോകം. ചിരിയും പാട്ടും വ്യായാമവും ആയി സമയം കഴിക്കുന്നു.   രോഗികൾക്കു കൃത്യസമയത്ത്  മരുന്നും. താല്പര്യമുള്ളവർക്കു പ്രാർത്ഥനും ആവാം. ഒരു മുറിയ്ക്കും മരുന്നിന്റേയും കുഴമ്പിന്റേയും മനം മടുപ്പിക്കുന്ന രൂക്ഷ ഗന്ധവും ഇല്ല. വൈദ്യ സഹായം വേണ്ടവർക്ക് കൃമീകരണങ്ങൾ എല്ലാം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തു തൃപ്തിയും സന്തോഷവും.

 ജർമ്മനിയിൽ കനത്ത തുക നികുതിയായും ഇൻഷ്വറൻസ് ആയും ജോലി ചെയ്യുന്ന കാലത്ത് ഓരോ പൗരനും നൽകണം. അവനവന്റെ വരുമാനത്തിന്റെ ആനുപാതികമായാണ് നികുതി.  സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസകാലത്തു മാത്രമേ കുട്ടികൾ മാതാ പിതാക്കളെ ആശ്രയിക്കാറുള്ളൂ. അതിനു ശേഷം  സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ ആയാൽ മുടക്കിയ തുക മാതാപിതാക്കൾക്കു തിരിച്ചു നൽകുന്നവരും കുറവല്ല. മക്കൾവേണ്ടി സമ്പാദിക്കുക, മക്കൾക്കു വേണ്ടി വീടു പണിയുക, ഇതൊന്നും അവിടെ പതിവില്ല.  മിക്കവരും വാടക വീട്ടിലാണ് താമസം.  വീട് വിലയ്ക്കു വാങ്ങിയാലും വൃദ്ധ മന്ദിരത്തിലേയ്ക്കു പോകുമ്പോൾ വീട് സർക്കാരിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിൽ ആയിത്തീരും. സ്വന്തമായി വീട് ഉണ്ടെങ്കിൽ വൃദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പോകുന്നതിന്റെ  പത്തുവർഷത്തിനു മുൻപ് എങ്കിലും അനന്തരവാകാശികൾക്ക്  കൊടുത്തിരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ  അത് സർക്കാരിനു നൽകേണ്ടി വരും.

 "ഏറെ പെറുക്കിയവന് ഏറെയും കുറെ പെറുക്കിയവനു കുറവും കണ്ടില്ല" എന്ന് ഒരു പ്രയോഗം പഴയ നിയമത്തിൽ ഉണ്ട്. മോശയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ യഹൂദന്മാർ ഈജിപ്റ്റിൽ നിന്നും പാലായനം ചെയ്യുമ്പോൾ ആഹാരമായ "മന്ന" സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും യഹോവ ഇട്ടുകൊടുക്കുകയായിരുന്നു. എന്നു രാവിലെ എല്ലാവരുടെയും കൂടാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ മന്ന വീണുകിടക്കും. മണ്ടന്മാരും വിരുതന്മാരും തരാതരം  പോലെ പെറുക്കി എടുക്കും. പക്ഷേ, കൂടാരത്തിനുള്ളിലെത്തി അളന്നു നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ഒരേ അളവു മന്ന മാത്രം! അതുതന്നെ അവിടുത്തേയും നിയമം. വലിയ ജോലികൾ ചെയ്ത് കൂടുതൽ തുക നികുതിയടച്ചവരായാലും ചെറിയ ജോലി ചെയ്തവരായാലും വൃദ്ധമന്ദിരങ്ങളിൽ ഒരേ പരിഗണനയാണ്.  ജീവിതത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ ഒരു ഘട്ടമെന്ന നിലയിൽ വാർദ്ധക്യത്തെ ഒരു ആഘോഷമാക്കിമാറ്റുകയാണ് ഈ വൃദ്ധ മന്ദിരങ്ങൾ. കടമയുടെയും കടപ്പാടിന്റേയും പേരിലല്ല, തികഞ്ഞ അഭിമാനത്തോടെ തന്നെ.
 

ഒറ്റമരത്തിൽ കുരങ്ങുകയറിയതുപോലെയാണ്, ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള മലയാളികുടുംബങ്ങളിലെ വൃദ്ധർ. (ഞാൻ കണ്ടിട്ടുതിൽ നമ്മുടെ കാർട്ടൂണിസ്റ്റ് സജ്ജീവേട്ടന്റെ  അമ്മയാണ് അതിന് ഒരു അപവാദം) അവർക്കു ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞിരിക്കാൻ സമപ്രായക്കാരായ  സ്നേഹിതന്മാരില്ല. മക്കളും മരുമക്കളും ആണ് ഏക ആശ്രയം. വയസ്സായ കാരണവർക്കു വീട്ടിൽ സ്ഥാനമുള്ള ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു നമ്മുടെ നാട്ടിൽ. മക്കൾ അപ്പന്റെ ജോലി തന്നെ തുടർന്നു വന്ന തലമുറകളിൾ, വാർദ്ധിക്യമേറുന്തോറും അവരുടെ സ്വത്തും ജ്ഞാനവും കൂടുതൽ വിലയുള്ളതായിതീർന്നിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് തന്നെ തറവാട്ടിൽ അവരുടെ സ്ഥാനവും.
അക്കാലമെല്ലാം പോയ്പ്പോയി. കാരവണവരുടെ 'വിലയേറിയ' ജ്ഞാനവും അനുഭവസമ്പത്തും കൊച്ചുമക്കൾക്കു പോലും ബോറൻ കഥകളാണ്. ബീ ബ്ലേഡിനേപ്പറ്റിയും, എക്സ് ബോക്സിനേയും ആൻഡ്രോയിഡിന്റെ പുതിയ ആപ്പിനേപ്പറ്റിയും കേട്ടിട്ട്  വീട്ടിൽ വരുന്ന കൊച്ചുമക്കളുടെ ബല്യവർത്താനത്തിൽ പങ്കു ചേരാൻ ഗ്രാൻഡ്പാ യ്ക്കു കഴിയില്ല. മുത്തശ്ശി കഥകഥകൾ ഒരു പക്ഷേ  ഇന്നും കുഞ്ഞുങ്ങൾ കേട്ടിരുന്നേക്കാം പക്ഷേ, നല്ല കഥ കേട്ടു വളർന്നിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ടാവാം അക്കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ അറിയാവുന്നവരും ഇല്ലതന്നെ.

മാതാപിതാക്കളെ വാർദ്ധക്യത്തിൽ വീട്ടിൽ "വളർത്തുന്ന" ഒരു രീതിയാണ് ഇന്നുള്ളത്. അതും ഗതികേടു കൊണ്ട്.  മതങ്ങളും ഗ്രഹാതുരത്വം പാകി മുളപ്പിക്കുന്ന  സാഹിത്യകാരന്മാരും കാരണവർമാരെ മക്കളുടെ ആട്ടും തുപ്പും ഏൽക്കാൻ വീട്ടിൽ കെട്ടിയേ മതിയാകൂ എന്ന വാശിയിലാണ്. വൃദ്ധർ മക്കളുടെ കൂടെ കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാം  പൂർത്തിയായി എന്നാണ് വയ്പ്പ്.

മാറിയ സഹചര്യത്തിൽ നമ്മുടെ നാട്ടിലും വൃദ്ധ സദനങ്ങൾ നല്ല ആശയമാണ്. സർക്കാർ മേഖലയിൽ  ഗുണനിലവാരമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യത കുറവാണെന്നതാണ് വർഷങ്ങളായുള്ള നമ്മുടെ അനുഭവ പാഠം. സഹകരണ സംഘങ്ങളായോ. പബ്ലിക് പ്രൈവറ്റ് പാർട്ട്ണർ ഷിപ്പിലോ വൃദ്ധ സദനങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച് നിലവാരമുള്ള സേവനം ഉറപ്പാക്കി വാർദ്ധക്യം സമപ്രായക്കരോടൊപ്പം ചിലവഴിക്കാൻ അവസരമുണ്ടാകണം. മക്കൾക്കു വേണ്ടി വഴിമാറിക്കൊടുക്കുവാനുതോ മക്കളുടെ വഴി മുടക്കികളായി നിക്കുവാനുള്ളതോ  അല്ല  പ്രായമായവരുടെ ജീവിതം. ജീവിച്ചു തീർക്കുവാനുള്ളതു തന്നെയാണ്.

 ഒരുമിച്ച് കൂട്ടു കുടുംബമായി ജിവിക്കുവാൻ താല്പര്യവും കഴിവും ഉള്ളവർക്ക് അതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നും ഉണ്ടല്ലോ!  പക്ഷേ, വീടുകളിൽ കഴിയുന്ന വൃദ്ധരുടെ, ശാരീരികവും മാനസികവും വൈകാരികമായ ആവശ്യങ്ങൾ യഥായോഗ്യം നിറവേറ്റപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നു ഉറപ്പു വരുത്തുകയും വേണം.

ദുരഭിമാനത്തിന്റെ പേരിൽ ഇരു കൂട്ടരും സഹിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് മാന്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന വൃദ്ധമന്ദിരങ്ങൾ തന്നെ.

നിരക്ഷരന്‍ : സൂപ്പര്‍ ബ്ലോഗര്‍ 2011



ബ്ലോഗ്‌ ലോകത്തെ പ്രാമുഖ ബ്ലോഗ്‌ പോര്‍ട്ടല്‍ ആയ ബൂലോകം ഓണ്‍ ലൈന്‍ നടത്തിയ രണ്ടാമത് സൂപ്പര്‍ ബ്ലോഗര്‍ അവാര്‍ഡിന് ബൂലോകത്തെയും സോഷ്യല്‍ മീഡിയ കളിലെയും സജീവ സാന്നിധ്യം ആയ നിരക്ഷരന്‍ എന്ന മനോജ്‌ രവീന്ദ്രന്‍ കരസ്ഥമാക്കി. പതിമൂവ്വായിരത്തി ഒന്ന് രൂപയും പ്രശസ്തി പത്രവും മൊമന്റോയും ആണ് ഒന്നാം സമ്മാനം.



അഞ്ചു വർഷം മുന്‍പ് ബ്ലോഗില്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ നിരക്ഷരന് ചില യാത്രകള്‍, ചില ചിത്രങ്ങള്‍, നിരക്ഷരന്‍, Niraksharan's Travalogues, എന്നീ ബ്ലോഗുകള്‍ ഉണ്ട്. യാത്രകൾ ഡോട്ട് കോം എന്ന വെബ്‌സൈറ്റിന്റെ എഡിറ്ററും ബൂലോകത്തെ മറ്റൊരു ബ്ലോഗ്‌ പോര്‍ട്ടല്‍ ആയ നമ്മുടെ ബൂലോകത്തിന്റെ എഡിറ്റോറിയല്‍ ബോര്‍ഡ് അംഗം കൂടിയാണ് നിരക്ഷരന്‍. മുല്ലപ്പെരിയാർ വിഷയം മുന്‍ നിര്‍ത്തി ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ ബോധവൽക്കരണ പരിപാടികള്‍ നടത്തുകയും തുടര്‍ന്ന് സമര പരിപാടികള്‍ ഭൂലോകത്തേക്കും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ ശക്തമായ നേതൃത്വം കൊടുത്ത് ബ്ലോഗര്‍മാരുടെ സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധത പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ ഏറെ പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുള്ള വ്യക്തി കൂടിയാണ് നിരക്ഷരന്‍. 2008 ൽ വേള്‍ഡ് മലയാളി കൌണ്‍സില്‍ (സിംഗപ്പൂർ) നടത്തിയ യാത്രാ വിവരണ മത്സരത്തിലും വിജയിയായിട്ടുണ്ട്.




സൂപ്പര്‍ ബ്ലോഗര്‍ മത്സരത്തില്‍ രണ്ടാം സ്ഥാനത്ത് എത്തിയത് ഫോട്ടോ ബ്ലോഗര്‍ ആയ നൌഷാദ് അകംപാടം ആണ്. എന്റെ വര എന്ന ബ്ലോഗിന്റെ ഉടമയായ ശ്രീ നൌഷാദ് മികച്ച ഒരു ഫോടോഗ്രാഫറും കൂടിയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയില്‍ നിരവധി അവാര്‍ഡുകളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. 2009 ല്‍ ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങിയ അദ്ദേഹം എന്റെ വരകളിലൂടെ ധാരാളം ബൂലോകരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റിയിട്ടുണ്ട്.

സൂപ്പര്‍ ബ്ലോഗര്‍ അവാര്‍ഡിനായി കടുത്ത മത്സരം തന്നെയാണ് നടന്നതെന്ന് ബൂലോകം ഓണ്‍ ലൈന്‍ സാരഥി ശ്രീ ജെയിംസ് ബ്രൈറ്റ് നമ്മുടെ ബൂലോകത്തോട് പറഞ്ഞു. വോട്ടിംഗ് അവസാനിക്കാറായ അവസാന മൂന്ന് ദിവസങ്ങളില്‍ അവിശ്വസനീയമായ ഹിറ്റുകളാണ് ബൂലോകം ഓണ്‍ലൈന് ഉണ്ടായതെന്ന് അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ടു. സൂപ്പര്‍ ബ്ലോഗര്‍ വോട്ടിങ്ങിനെ സംബന്ധിച്ച് ഉണ്ടായ ഒറ്റപ്പെട്ട ചില വിവാദങ്ങള്‍ കാര്യമാക്കുന്നില്ല എന്നും തികച്ചും കുറ്റമറ്റ രീതിയിലാണ് വോട്ടിംഗ് നടത്തിയതെന്നും അദ്ദേഹം പറയുകയുണ്ടായി. (ബൂലോകം ഓൺലൈൻ റിപ്പോർട്ട് ഇവിടെ.) ഏപ്രിലില്‍ കൊച്ചിയില്‍ വച്ച് നടക്കുന്ന വിപുലമായ ചടങ്ങില്‍ വച്ച് രാഷ്ട്രീയ - സിനിമാ രംഗത്തെ പ്രമുഖര്‍ സമ്മാനങ്ങള്‍ വിതരണം ചെയ്യുമെന്നും അദ്ദേഹം അറിയിച്ചു

വിജയികള്‍ക്ക് നമ്മുടെ ബൂലോകത്തിന്റെയും അഭ്യുദയ കാംക്ഷികളുടെയും ആശംസകളും അഭിനന്ദനങ്ങളും.



ഒരു സ്വപ്ന യാത്രയുടെ ഓർമ്മകൾ. - (ഫിൻലാൻഡ്)

 സജി മർക്കോസ്

 ഉച്ച തിരിഞ്ഞ് രണ്ടു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ ഫിന്‍ലന്‍ഡിന്റെ വടക്കേയറ്റത്തുള്ള റൊവാനിമിയില്‍ വിമാനമിറങ്ങിയത്. ഫിന്‍ലന്‍ഡിന്റെ തലസ്ഥാനമായ ഹെല്‍സിങ്കിയില്‍ നിന്നും  റൊവാനിമിയിലേയ്ക്ക് ഒന്നരമണിക്കൂര്‍ യാത്രയുണ്ട്..

- 26  ഡിഗ്രിയാണ്‌ താപനില എന്ന് പൈലറ്റ് വിമാനം ഇറങ്ങുതിനു മുന്‍പുള്ള അറിയിപ്പില്‍ പറഞ്ഞിരിന്നു. റണ്‍‌വേയും വിമാനത്താവളവും പൂര്‍ണ്ണമായും മഞ്ഞ് മൂടി കിടന്നിരുന്നു. എവിടെ നോക്കിയാലുംതൂവെള്ള നിറം മാത്രം. അവിടവിടയായി ഒറ്റപ്പെട്ട വീടുകൾ കാണാം. കടും നിറത്തിലുള്ള ചുവരുകളും കൂർത്ത മേൽക്കൂരയും മഞ്ഞിൽ കുളിച്ച മരങ്ങളും മനോഹരമായ ചിത്രം പോലെ തോന്നിച്ചു 




  മഞ്ഞുമൂടിയ വഴികളിലൂടെ വണ്ടി ഓടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹം നിമിത്തം യാത്ര തിരിയ്ക്കും മുൻപേ ഇന്റെര്‍ നാഷണല്‍ ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസന്‍സ് സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു.

വളരെ ചെറിയ എയര്‍പ്പോര്‍ട്ട് .ഓരോ വിമാനം എത്തുമ്പോഴും  എയർപ്പോർട്ടിലെ ചെറിയ കടകൾ സജീവമാകും.  ശൈത്യ കാലത്തെ രീതികൾ അങ്ങിനെയാണ്.  മൂന്നു റെന്റ്-എ കാർ കമ്പനിയുടെ ഓഫീസ്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ഒന്നിൽ മാത്രമേ കാർ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതും ഒരേയൊരു കാർ. എന്തായാലും വണ്ടി വാടകയ്ക്ക് എടുത്തു.  ഇന്റെർനാഷ്നൽ ഡ്രൈവിങ് ലൈസൻസ് എടുത്തു നൽകിയെങ്കിലും അതിന്റെ ഒന്നും ആവശ്യമില്ല , ഏതെങ്കിലും രാജ്യത്തെ ലൈസൻസ് ഉണ്ടെങ്കിൽ  മതിയെന്നായി ജീവനക്കാരൻ. പേപ്പറുകളിലൊക്കെ ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങി അയാൾ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കാറുമായി എത്തി.

വെളിയിലിറങ്ങി ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ധൈര്യം ചോർന്നു പോയി. കണ്ണെത്തുന്ന ദൂരമെല്ലാം വെളുത്ത നിറം മാത്രം. വണ്ടിയുടെ മുകൾ ഭാഗം നിറയെ പൊടി മഞ്ഞ്. റോഡ് കാണാനില്ല. അല്പം ദൂരെ ഒരു ഷവൽ കൊണ്ട് മഞ്ഞു കോരി നീക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.   പാർക്കിംഗിൽ കിടക്കുന്ന വണ്ടികൾ പൂർണ്ണമായും മൂടിപ്പോയിരിക്കുന്നു . വണ്ടിയുടെ രൂപം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വണ്ടിയിൽ കയറിയിരുന്നെങ്കിലും റോഡ് തിരിച്ചറിയാനാകത്തതുകൊണ്ട് വീണ്ടും പുറത്ത് ഇറങ്ങി. ഈ സമയം ജെയ്സൺ ഞങ്ങൾക്കു താമസിക്കുവാനുള്ള ഹോട്ടലിന്റെ അഡ്രസ്സ് ജി.പി. എസ്സിൽ തിരയുകയായിരുന്നു.




എയർപ്പോർട്ടിൽ ഞങ്ങളെക്കൂടാതെ മൂന്നു യാത്രക്കാർ മാത്രം ശേഷിച്ചു.. അവർ ടാക്സിയെപറ്റി പറയുന്നതുകേട്ടപ്പോൽ പെട്ടെന്നു ഒരാശയം തോന്നി
"ജെയ്സാ ഇവർ ഒരു ടാക്സിക്കു വേണ്ടി അന്വേഷിക്കുകയാണ്. നമുക്കാണെങ്കിൽ പ്രത്യേകിച്ച്എങ്ങോട്ടും പോകാനും ഇല്ല. ഇവർക്ക് ഒരു ഫ്രീ ലിഫ്റ്റ് ഓഫർ ചെയ്താലോ? ഇവർക്കു ചിലപ്പോൾ പുറത്തുകടക്കാനുള്ള വഴി അറിയാമെങ്കിൽ നമുക്ക് അതു ഉപകാരവും ആകും . അഥവാ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ സഹായത്തിനു ഒന്നു രണ്ടു പേർ കൂടി ഉണ്ടാവുമല്ലോ?"

"ഒകെ , പോയി ചോദിക്കൂ" എന്നായി ജയ്സൺ.

ആദ്യം അവർക്കും നല്ല ആശയമായി തോന്നിയിരിക്കണം- ഇതാ രണ്ടു അപരിചിതർ അവരെ ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്ത് എത്തിക്കാമെന്നു പറയുന്നു.

സമ്മതിച്ചു പുറത്തേയ്ക്കു വന്നപ്പോഴായിരുന്നു, വിനയപുരസരമുള്ള എന്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ:

"യൂ നീഡ് നൊട്ട് പെ അസ് "

 "വൈ?" എന്നായി സായിപ്പ്.

ഞാനൊന്നു പരുങ്ങി, അവരുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു.

വെറുങ്ങലിക്കുന്ന തണുപ്പത്ത് ഒരു മുൻപരിചയവുമില്ലാത്ത അന്യ നാട്ടുകാരായ രണ്ടു ചെറുപ്പക്കാർ  എവിടെ വെണമെങ്കിലും കൊണ്ടുപോകാമെന്നു പറഞ്ഞു നിർബന്ധിച്ചുകാറിൽ കയറ്റാൽ ശ്രമിക്കുന്നു.
അതു സൗജന്യമായിട്ടാണു പോലും.

ചുറ്റും ഒരു മനുഷ്യനും ഇല്ല,
കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത നാടാണെങ്കിലും സാഹചര്യമാണല്ലോ കുറ്റവാളികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

ഞങ്ങൾക്കറിയാത്ത ഏതൊ ഭാഷയിൽ അവർ അടക്കംപറയുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ പണി പാളി എന്നു മാത്രം മനസിലായി. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കൂലി കിട്ടുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിലാണ്ഞങ്ങൾ എത്തിയിരിക്കുന്നത്. അവിടെ സൗജന്യം എന്നൊരു വാക്ക് ഇല്ല. എന്തിനും ഏതിനും സഹായിക്കാൻ ഇവിടെ ആളുകളെ നിർത്തിയിട്ടില്ല. . എല്ലായിടത്തും വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച ബോർഡുകൾ, പണം കൊടുക്കുവനും ബാക്കി ചില്ലറ തിരികെ തരാനും മനുഷ്യരില്ല,  കഴിയാവുന്നിടത്തു നിന്നെല്ലാം മനുഷ്യനും പകരം യന്ത്രങ്ങൾ മാത്രം.  അങ്ങിനെയുള്ള രാജ്യത്ത് രണ്ടുപേർ എവിടെകൊണ്ടുപോയി വേണമെങ്കിലും വിടാമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, സംശയം തോന്നിയതിൽ അൽഭുതമില്ല.

എന്തയാലും വളരെ തന്ത്രപൂർവ്വം അവർ ഒഴിവായി.

ഞാനും ജയ്സണും കാറിൽ കയറി ഇരിപ്പായി. ഏതെങ്കിലും വണ്ടി വരാതിരിക്കില്ല. ആ വണ്ടി എങ്ങോട്ടു പോയാലും അതിനെ പിന്തുടരുക തന്നെ. അല്പം മുന്നിൽ ഇലെക്ട്രിൿ പോസ്റ്റുകൾ തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, അതു റോഡിന്റെ ഇടതു വശത്താണോ, വലതു വശത്താണോ,അതോ  റോഡിന്റെ നടുക്കാണോ -  ഒന്നും മനസിലാകുന്നില്ല.  എന്തായാലും കാത്തു കിടക്കുക തന്നെ.

 ചുറ്റും മഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരിന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞാൽ ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയും മൂടിപ്പോകും. ഉള്ളിലെ ആവേശമൊക്കെ തണുത്തു തുടങ്ങി. അതി ശൈത്യത്തിൽ യൂറോപ്പിൽ മരണം നൂറായി എന്നു രാവിലെ വാർത്ത കണ്ടിരുന്നു. നാളെ അതു നൂറ്റി രണ്ടായി എന്നു കേൾക്കേടി വരുമോ എന്നു ജയ്സൺ തമാശയായി പറഞ്ഞു. അവന്റെ ഇത്തരം പല തമാശകളും പിന്നീട് സത്യമായീട്ടുണ്ടെന്നും അതുകൊണ്ട് ആ വിശുദ്ധ നാക്ക് ഇനി വളയ്ക്കരുതെന്നു മുന്നറിയിപ്പു നൽകി ഞങ്ങൾ കുത്തിയിരിപ്പ് തുടർന്നു.

പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു വണ്ടി വരുന്നു..

ഞാനും പതിയെ മുന്നോട്ടു എടുത്തു. എന്നെ ഓവർട്ടേയ്ക്കു ചെയ്ത വണ്ടി ഒരു ശരം വിട്ടതുപോലെ പറന്നു പോയി. മരുഭൂമിയിലെ മണൽക്കാറ്റിൽ പെട്ടതുപോലെയായി. ഒന്നും കാണാനില്ല, അന്തരീക്ഷം മുഴുവൻ  മഞ്ഞു ധൂളികൾ. "ദ്രോഹി....."പിന്നേയും ചില വാക്കുകൾ..

വണ്ടി നിർത്തിയിട്ടു. അഞ്ചു മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞു പൊടി അടങ്ങിയപ്പോൽ മഞ്ഞിൽ ആ വണ്ടിപോയ  ചാലുകൾ കണ്ടു. ഇനി നിൽക്കുന്നതിൽ കഥയില്ലെന്നു മനസിലായി . ധൈര്യപൂർവ്വം മുന്നോട്ടു തന്നെ. അപ്പോൽഴേയ്ക്ക്കും ജി,പി എസ്സിൽ റോഡു തെളിഞ്ഞ് വന്നു.

"ജെയ്സാ നിനക്കു പേടിയുണ്ടോ?"

" എന്താടാ ഈ പേടിയെന്നു പറഞ്ഞാൽ? " ഞാൻ ആ ഉത്തരം പ്രതീക്ഷിച്ചു.

1995-ൽ ആദ്യമായി ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലിരിക്കുമ്പോൾ ജയ്സണായിരുന്നു ഇടതു വശത്ത്.  പലവട്ടം വണ്ടി നിന്നുപോയെങ്കിലും ഒരു പ്രാവശ്യം പോലും സ്റ്റീറിങിൽ കയറിപ്പിടിക്കുകയോ, ഒന്നു ഉപദേശിക്കുകപോലും ചെയ്തില്ല. മിണ്ടാതിരുന്നു.  5 മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ബോംബെയിലെ ബോറിവ്‌ലിയിലെ എം.എച്.പി. കോളനിയിലെ റോഡിലൂടെ  ഞാൻ തനിയെ ആദ്യമായി വണ്ടി ഓടിച്ചു, അന്നും  പേടി അവനില്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് എട്ടോളം രാജ്യങ്ങളിൽ ഞങ്ങളൊരുമിച്ച് വണ്ടി ഓടിച്ചിട്ടുണ്ട്. രണ്ടു  ദിവസം മുൻപ് സ്വിറ്റ്സർലാൻഡിൽ വച്ചും വണ്ടി ഓടിച്ചിരുന്നു,



ജയ്സണോടൊപ്പം

പക്ഷേ അതിനേക്കാളും അനിശ്ചിതത്വം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ഈ യാത്ര. വഴിയും കുഴിയും ഒരുപോലെ പഞ്ഞിപോലുള്ള മഞ്ഞിൽ പുതച്ചു കിടക്കുന്നു.

എങ്ങിനെയൊക്കെയോ, പ്രധാന നിരത്തിലെത്തി. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചില വാഹനങ്ങൾ വരുന്നുണ്ട്, അതു കടന്നുപോകുമ്പോൾ ചുറ്റും മഞ്ഞു പൊടികൾ ഉയരും, അല്പ സമയം നിർത്തിയിട്ടിട്ട്  വീണ്ടും തുടരും, ദുഷ്കരമായ യാത്ര.

എങ്കിലും , അല്പാല്പമായി ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങി. വഴികൾ കാണാവുന്ന രീതിയിൽ ആയിത്തുടങ്ങി. ഇന്നത്തെ പ്രധാന സന്ദർശന സ്ഥലം സാന്റാക്ലൊസ് വില്ലേജ് ആണ്. അവസരം കിട്ടിയാൽ സാന്റാ അപ്പൂപ്പനേയും നേരിൽ കാണണം. റെയിൻഡീർ വലിയ്ക്കുന്ന വണ്ടിയിൽ കുട്ടികൾക്കു സമാനപ്പൊതികളുമായി മഞ്ഞു വീണ വീഥികളിലൂടെ ജിങ്കൾ ബെൽ പാടി വരുന്ന സാന്റാ ക്ലൊസ്സ്. സാന്താ ക്ലൊസ് വില്ലേജ് ഉത്തര ധ്രുവത്തിലാണ്. ആർട്ടിക് ലൈൻ എന്ന സാങ്കല്പിക രേഖ കുറുകെ കടന്നു വേണം അവിടെ എത്തുവാൻ. ധ്രുവ രേഖ കുറുകെ കടന്നാൽ നമ്മുടെ പാസ്പ്പോർട്ടിൽ ഒരു സീൽ അടിച്ചു നൽകും. സഞ്ചാരികൾക്കു അത് ഒരു വലിയ ബഹുമതിയാണ്.


നീല ബൾബ് ആണ് ആർട്ടിക് ലൈൻ

സാന്താക്ലൊസിനെ പറ്റി ഒട്ടേറെ ഐതീഹ്യങ്ങളും കെട്ടുകഥകളും ഉണ്ട്.

ഉത്തര ധ്രുവത്തിലിരുന്നുകൊണ്ട് ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണത്തിന്റെ വേഗത നിശ്ചയിക്കുന്നത് സാന്റായാണത്രേ. ഭ്രമണത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ ഘടികാരവും  മരം കൊണ്ടുള്ള ഭീമാകാരമായ പൽചക്രവവും ഏകദേശം 5 മീറ്റർ നീളമുള്ള ഒരു പെൻഡുലവും സാന്റായുടെ സിംഹാസനത്തിന്റെ സമീപത്ത് സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ താക്കോലാണ്  സാന്റായുടെ കൈയ്യിൽ കാണുന്നത്.

ജി.പി.എസ്സിന്റെ സഹായത്താൽ ഞങ്ങൾ സാന്റാ വില്ലേജിൽ എത്തിചേർന്നു.  ചുറ്റും വാഹനങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല. സാന്റാ ക്ലൊസ് വില്ലേജിലെ ഹോട്ടലുകളിൽ താമസിക്കുന്ന ചിലർ പുറത്ത് ഇറങ്ങി നടക്കുന്നുണ്ട്.

നന്നായി വിശന്നു തുടങ്ങി. വില്ലേജിൽ ഒരേയൊരു റെസ്റ്റോറന്റു മാത്രം ശൈത്യകാലത്തു തുറന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അഹാരം കഴിഞ്ഞു റെയിൻഡീർ വലിക്കുന്ന വണ്ടിയിൽ കയറുവാനുള്ള പാസും വാങ്ങി ഞങ്ങൾ പുറത്തു കടന്നു.
അതിശൈത്യത്തിൽ കഴിയുവാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങുവാൻ ഉപദേശിച്ച സുഹൃത്തിനോട് നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ മുട്ടൊപ്പം മഞ്ഞിൽ നടന്നു. വാട്ടർപ്രൂഫ് ഷൂസ്, ഗ്ലൗസ്, മഫ്ലർ, തൊപ്പികൾ തുരുങ്ങിയത് മൂന്നു ലെയർ വസ്ത്രങ്ങൾ ഇതു ഞങ്ങൾ യാത്ര തിരിക്കും മുൻപ് കരുതിയിരുന്നു. എത്ര കട്ടിയുള്ള  കോട്ട് ധരിച്ചാലും -26 ഡിഗ്രീ തണുപ്പിനെ  പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനു അടുക്കുകളായി വസ്ത്രം ധരിക്കുക തന്നെ വേണം. എത്ര ഡിഗ്രി വരെ സരംക്ഷണം നൽകും എന്ന കാണിച്ച സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ലഭിക്കും.



എല്ലാ വസ്ത്രവും ധരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ മൂക്കും കണ്ണും മാത്രമേ വെളിയിൽ കാണുകയുള്ളൂ.
മൂക്കു മരവിച്ചു ഒരു തടിക്കഷണം പോലെയായി.

"നിന്റെ മൂക്കിന് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?" ജയ്സണ്

"ഹോ വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത" ഗ്ലൗസ് ഇട്ട കൈകൊണ്ട്  മൂക്കു തൊട്ടു നോക്കി ഒന്നും അറിയുന്നില്ല. " നിനക്കോ?"

ഉത്തരം പെട്ടെന്ന് ആയിരുന്നു

" എനിക്കു അല്പം അസ്വസ്ഥമാത്രമേയുള്ളൂ. മൂക്ക് അവിടെയില്ല"


 46 ഡിഗ്രീ ചൂടുള്ള മരുഭൂമിയിൽ കഴിയുന്ന ഞങ്ങൾക്ക്  -26 ഡിഗ്രീ യുലെ മനുഷ്യരുടെ ജീവിത രീതികളൊക്കെ പുതിയ അറിവുകളായിരുന്നു. ചില കാര്യങ്ങൾ അറിയാതിരിക്കുന്നത് ചിലപ്പോൾ പ്രശ്നത്തിലേയ്ക്കു നയിച്ചേക്കാം.  വണ്ടി രാത്രിയിൽ പാർക്കു ചെയ്യാൻ സൗകര്യമുള്ള ഇടങ്ങളിലെല്ലാം രാവിലെ എഞ്ചിൻ ചൂടാക്കാൻ  വേണ്ട സംവിധാനവും അതിനുള്ള കേബിളും വച്ചിട്ടുണ്ടായിരിക്കും. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളെല്ലാം  കണ്ടുപിടിച്ച് മനസിലാക്കുന്നതിൽ ജെയ്സൺ ഒരു വിരുതനായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഗൾഫിലെ രീതി അനുസരിച്ച് രാവിലെ ഓടിച്ചു കൊണ്ടുപോരുവാൻ എളുപ്പത്തിനെവേണ്ടി വണ്ടി തിരിച്ച് നിർത്തിയതുകൊണ്ട്, എഞ്ചിനു പകരം ഡിക്കി യാണ് ഹീറ്റിം ഗ് പോയിൻറ്റിങിനു അടുത്ത് വന്നത്!
പക്ഷേ, ഭാഗ്യത്തിനു വണ്ടി മറ്റു സഹായങ്ങളില്ലാതെ സ്റ്റാർട്ട് ആയതുകൊട് രാവിലത്തെ ചില കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടി.
ഇത്തരം ചില നുള്ളു നുറുങ്ങു വിവരങ്ങൾ അറിയുന്നത് യാത്രയെ അനായാസകരമാക്കും-


റെയിൻ ഡീർ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്ത് . ഒരു സുന്ദരിയും അവളുടെ അച്ഛനും മാത്രം . ഇത്ര തണുപ്പത്ത സന്ദർശകർ ആരും വരാറില്ലത്രേ!.





തുറന്ന പല്ലക്കുപോലെയുള്ള വാഹനത്തിൽ ഞങ്ങളെ ഇരുത്തി.. റെയി ഡീറിന്റെ തന്നെ തുകൽകൊണ്ടുള്ള ഒരു പുതപ്പ് ഇട്ടു  മൂടി.  ഒരു വണ്ടിയിൽ ഒരാൾ മാത്രം. ഏറ്റവും മുന്നിൽ റെയിൻ ഡീർ എന്നു വിളിക്കുന്ന നമ്മുറെ ഇടത്തരം പശുവിന്റെ വലിപ്പം വരുന്ന , ശിഖരങ്ങളുള്ള കൊമ്പുകളുള്ള മാൻ.
അതിന്റെ പിന്നിൽ എന്റെ വണ്ടി. അതിൽ കൊളുത്തിയിരിക്കുന്ന ജൈസന്റെ മയിൽ വാഹനം. രണ്ടിന്റേയും ഇടയിൽ  പെൺകുട്ടി റെയിൻ ഡീയറിനെ തെളിച്ചുകൊണ്ട് യാത്ര തുടങ്ങി. പെൺകുട്ടിയുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ അൽഭുതം തോന്നി. ഇൻഡ്യയിലെ വിശേഷങ്ങൾ, ഫിൻ ലൻഡിലെ തണുപ്പിനേപ്പറ്റി, സാന്റായുടെ ഇഷ്ട റെയിൻ ഡിറിനെപറ്റി, ഒക്കെ നിർത്താതെ സംസാരിക്കുന്നു. യൂറോപ്പിലെ ഏറ്റവും ലാളിത്യമുള്ളവരും വിനയമുള്ളവരും സഹായമനസ്ഥിതിയുഌഅവരും  സ്കാൻഡിനേവ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ ഉള്ളവരാണ്. ആരോടെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും സഹായം ചോദിച്ചാൽ കൃത്യമായി അതു ചെയ്യുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ആ സഹായം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നവരുടെ അടുത്ത് എത്തിയ്ക്കുകയോ ചെയ്യും.

എന്നാൽ ഏറ്റവും മോശമായ അനുഭവങ്ങൾ ജർമ്മാൻകാരിൽ നിന്നുമാണ് ഉണ്ടായത്. കുറച്ചു ദിവസം മുനപ്, ജർമ്മനനിയിലെ കൈസർസ്ലാട്ടേൺ എന്ന കൊച്ചു പട്ടണത്തിൽ ഞങ്ങൾ വഴിയറിയാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു മദ്ധ്യ വയസ്ക്കൻ ഒരു വലിയ പട്ടിയുമായി നടന്നു വരുന്നു,
" എക്സ്ക്യൂസ് മി- റെയിൽവേസ്റ്റേഷൻ "എന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴേ അദ്ദേഹം എന്തോ ആംഗ്യം കാണിച്ചു നടന്നു പോയി.  അയാളുടെ കൈ നീണ്ട ഭാഗത്തേയ്ക്കു ഞങ്ങൾ നടന്നു, അല്പം കഴിഞ്ഞ് മറ്റൊരാളോടും ഇതേ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു.
അതേ ആംഗ്യം അയാളും കാണിച്ചപ്പോഴാണ് കാര്യം പിടികിട്ടിയത് " വിട്ടു പോടെ..." എന്നായിരുന്നു ആ ആംഗ്യത്തിന്റെ അർത്ഥം!
അവർക്ക് അപരിചിതരോട് സംസാരിക്കൻ താല്പര്യമില്ലത്രേ!

പക്ഷേ, ഈ പെൺകുട്ടി കിട്ടിയ സമയം കൊണ്ട് അവിടുത്തെ വിദ്യഭാസ സമ്പ്രദായവും ജീവിത രീതികളും വിശദീകരിച്ചു. ഈ വർഷം അവളുടെ സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞു എന്നും ഇനി തുടർന്നു പഠിക്കണമോ എന്നു തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ലെന്നും  പറഞ്ഞപ്പോൽ അൽഭുതം തോന്നി.
കാരണമായി പറഞ്ഞത്, " ഐ ലൈക് ദിസ് ജോബ്" എന്നാണ്.

"ഐ മെ നോട്ട് കണ്ടിന്യൂ മൈ എജ്യൂക്കേഷൻ......ഐ ഡോണ്ട് നോ"

ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഒരു അങ്കലാപ്പും ഇല്ല. വെട്ടിപിടിക്കാൻ ആകാശങ്ങളില്ല. അവൾ ജീവിക്കുകയാണ്.

സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം കഴിയുമ്പോൾ എന്റെ മോൾ ഇനി പഠിക്കണോ എന്നു തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ലെന്നു പറഞ്ഞാൻ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ? എനിയക്ക് കാളവണ്ടി ഓടിക്കാനാണ് ഇഷ്ടം എന്നു കൂടി പറഞ്ഞാലോ?

 ഇന്നു അഞ്ച് വയസ്സുള്ള അവൾ ഒരു കാലത്ത് ഓടിക്കുന്ന മുന്തിയ ഇനം വണ്ടിയുടെ പിൻസീറ്റിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന സ്വപ്നം ഞാൻ എന്നേ കണ്ടു തുടങ്ങി. എന്റെ സ്വപ്നം പൂർത്തിയാക്കുവാൻ ഞാനൊരുക്കുന്ന  വൻപദ്ധതികൾക്കിടയിൽ  അവളുടെ കുഞ്ഞു സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് എന്തു വില?

ആ പെൺകുട്ടി പറയുന്ന വാക്കുകൾ ഞാൻ വീഡിയോയിൽ പിടിച്ചു," ഐ ലൈക് ദിസ് ജോബ്"

ഞങ്ങളുടെ പല്ലക്ക് പഞ്ഞിക്കെട്ടുപോലെയുള്ള കുളിർ മഞ്ഞിന്റെ മുകളിലൂടെ ഒഴുകി നീങ്ങുകയാണ്. കമ്പളി പുതപ്പിന്റെ സുഖമുള്ള ചൂട്. ചുറ്റും നിശ്ചലമായി ഉറങ്ങുന്ന മരങ്ങൾ.   മഞ്ഞു പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഒരു സ്വപ്നയാത്ര.


 (തുടരും)

മുല്ലപ്പെരിയാർ - സമര പ്രഖ്യാപന കൺവെൻഷൻ

മുല്ലപ്പെരിയാർ സമരത്തിന്റെ ഭാവിപരിപാടികൾ ചർച്ച ചെയ്യാനും, തീരുമാനിക്കാനുമായി ഫെബ്രുവരി 6ന് കട്ടപ്പന സഹകരണബാങ്ക് ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ ചപ്പാത്ത് സമരസമിതിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സമരപ്രഖ്യാപന കൺ‌വെൻഷനും സമര സഹായ സമിതി രൂപീകരണവും നടന്നു. ചടങ്ങിൽ സമരവുമായി സഹകരിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുന്ന എല്ലാ പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യ സാസ്ക്കാരിക സാമുദായിക കക്ഷികളുടേയും സംഘടനകളുടേയും പ്രതിനിധികളായി നൂറിലധികം പേർ പങ്കെടുത്തു.

രണ്ടര മണിക്ക് ആരംഭിച്ച സമ്മേളനം ആറ് മണി വരെ നീണ്ടു. സമരസമിതി ചെയർ‌മാൻ ഫാദർ ജോയ് നിരപ്പേൽ എല്ലാവരേയും സ്വാഗതം ചെയ്ത് സംസാരിച്ചു. പീരുമേട് എം.എൽ.എ. ശ്രീമതി ഇ.എസ്.ബിജിമോൾ കൺ‌വെൻഷൻ ഉത്ഘാടനം ചെയ്തു. കാരണങ്ങൾ എന്തൊക്കെ ആയാലും, സമരം ഒരുപടി പിന്നോട്ട് പോയെന്നും അതിൽ നിന്ന് പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട് ശക്തമായ മുന്നേറ്റം തന്നെ നടത്തണമെന്ന് എം.എൽ.എ. അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.


വിവിധ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികൾ, വ്യാപാരി വ്യവസായി എന്നിങ്ങനെ ഒരുപാട് കക്ഷികളും സംഘടനകളും ഒട്ടക്കെട്ടായി സമരം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകണമെന്ന് തന്നെയുള്ള നിലപാടെടുക്കുകയും. രാജ്ഭവൻ മാർച്ച്, പാർലിമെന്റ് മാർച്ച് അടക്കമുള്ള കാര്യങ്ങൾക്കായി തങ്ങളുടെ പിന്തുണ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടേയും ആൾക്കാർ അംഗങ്ങളായിട്ടുള്ള വ്യാപാരി വ്യവസായി സംഘടന വഴി സമരം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നത് എളുപ്പമായിരിക്കും എന്ന ആശയവും ഉയർന്നുവന്നു. ഈർക്കിൽ പാർട്ടികൾ പോലും നിസ്സാരകാരണങ്ങൾക്കായി നടത്തുന്ന ഹർത്താലുകൾ പൂർണ്ണവിജയമാകുമ്പോൾ 40 ലക്ഷം ജനങ്ങളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങളുടെ ഭാഗമായി നടത്തിയ ഹർത്താൽ പൊതുസമൂഹം കാര്യമായിട്ടെടുക്കാതിരുന്നതിന്റെ നിരാശ എല്ലാവരുടേയും വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

ഫാദർ ജോയ് നിരപ്പേൽ സംസാരിക്കുന്നു.

ഓൺലൈൻ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ‘സേവ് സിങ്കിങ്ങ് കേരള’ അച്ചടിച്ച് വിതരണം ചെയ്യുന്ന മുല്ലപ്പെരിയാർ - സുരക്ഷാനടപടികൾ ദുരന്തനിവാരണ മാർഗ്ഗങ്ങൾ തലക്കെട്ടോടു കൂടിയ നോട്ടീസ്, ഇതിനിടയിൽ സമ്മേളന ഹാളിൽ വിതരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. നോട്ടീസിന് വളരെ നല്ല പ്രതികരണമാണ് കിട്ടിയത്.

മുല്ലപ്പെരിയാർ സമരത്തിൽ ശക്തമായ നിലപാടുകൾ സ്വീകരിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുന്ന കോട്ടയത്തുനിന്നുള്ള പ്രവർത്തകരായ അഡ്വ:അനിൽ ഐക്കരയും, എറണാകുളത്തെ സമരങ്ങളിൽ വരെ പങ്കാളികളായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഞ്ച് സുഹൃത്തുക്കളും ഇതിനകം സമ്മേളന ഹാളിൽ എത്തിയിരുന്നു. ഇതുവരെ നൽകിപ്പോന്നതുപോലെ, തുടർന്നും കോട്ടയത്തുനിന്നുള്ള എല്ലാ പിന്തുണയും വാഗ്ദാനം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ശ്രീ. അനിൽ ഐക്കര സമ്മേളനത്തിൽ സംസാരിച്ചത്.

എറണാകുളത്ത് നടന്ന മുല്ലപ്പെരിയാർ സമരങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത വ്യക്തിയെന്ന നിലയ്ക്ക് ബ്ലോഗർ നിരക്ഷരനും സമ്മേളനത്തിൽ സംസാരിക്കുകയുണ്ടായി. മുല്ലപ്പെരിയാർ വിഷയത്തിൽ എറണാകുളത്ത് നടന്ന വിവിധ സമരങ്ങളെപ്പറ്റി നിരക്ഷരൻ സൂചന നൽകി. ഇടുക്കി ജില്ലക്കാരുടെ മാത്രം സമരമായി ഒതുക്കപ്പെട്ട മുല്ലപ്പെരിയാർ സമരം, ദുരന്തഭൂമി ആകാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള 5 ജില്ലകളിലെങ്കിലും വീണ്ടും ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരാൻ വാഹനപ്രചരണജാഥയോ, കാൽനട ജാഥയോ മറ്റോ വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ചെയ്യണം. സമരത്തിന്റെ പേരിൽ കക്ഷി രാഷ്ട്രീയ സിനിമാക്കാരുടെയൊക്കെ ദേശീയ നിലപാടിനെപ്പറ്റി പരസ്പരം വിമർശിച്ചും തർക്കിച്ചും തല്ലുപിടിച്ചും സമയം കളയാതെ വ്യക്തിപരമായി അനുകൂല നിലപാടുകൾ സ്വീകരിച്ച് സമരം ഊർജ്ജിതമാക്കണം. അതോടൊപ്പം, ദുരന്ത നിവാരണമാർഗ്ഗങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കാനും അത് ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനുമായി സർക്കാരിൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തണം. എന്നിങ്ങനെയുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങളാണ് നിരക്ഷരൻ മുന്നോട്ട് വെച്ചത്.

എല്ലാ ജില്ലകളിലും സമരസഹായ സമിതികൾ രൂപവത്ക്കരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു യോഗത്തിലെ പ്രധാന തീരുമാനം. അതിന്റെ ആദ്യനടപടിയായി. ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ സഹായ സമിതിയേയും അതിന്റെ കോഡിനേറ്ററായി ശ്രീ. മോഹനനെ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ഐക്യകണ്ഡേന കൈയ്യടിച്ച് അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് അടുത്ത 5 ജില്ലകളിൽ കമ്മറ്റികൾ രൂപവത്ക്കരിക്കാനും എല്ലാവരും ചേർന്ന് തുടർന്നുള്ള സമര പരിപാടികൾക്ക് സഹകരണവും നേതൃത്വവും നൽകാനും തീരുമാനമായി. ഭാവിയിൽ ഇത് എല്ലാ ജില്ലകളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതായിരിക്കും. രാജ്ഭവൻ മാർച്ച് പോലുള്ള സമരപരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കുമ്പോൾ അത് പൂർണ്ണ വിജയമാക്കാൻ ഈ സമിതികളെല്ലാം ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.

സമരത്തിനാവശ്യമായ ഫണ്ടിനെപ്പറ്റി ഫാദർ ജോയ് നിരപ്പേലിന് കൃത്യമായ ധാരണയുണ്ട്. ആരേയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ സമരം മുന്നോട്ട് കോണ്ടുപോകണമെന്നാണ് ആഗ്രഹം. പണത്തിന്റെ ആധിക്യം പലപ്പോഴും പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് വഴിവെച്ചെന്ന് വരും. അതൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി ഈ സമരത്തിൽ സഹകരിക്കാൻ എല്ലാവർക്കും ആകേണ്ടതാണെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്.

സമരപ്പന്തലിൽ വിതരണം ചെയ്യാനായി, സുരക്ഷാ നടപടികളെപ്പറ്റിയുള്ള കൂടുതൽ നോട്ടീസുകൾ ചപ്പാത്തിൽ നിന്നുള്ള സമരാനുകൂലികളും പ്രവർത്തകരും ഏറ്റുവാങ്ങി. കോട്ടയത്തേക്കുള്ള നോട്ടീസുകൾ ശ്രീ. അനിൽ ഐക്കരയും സഹപ്രവർത്തകരും വിതരണം ചെയ്യുന്നതാണ്.
അങ്ങിനെ പവനായി വീണ്ടും ശവമായി!! ഇന്ദുമേനോനും ബ്ലോഗായി!!

അങ്ങിനെ പവനായി വീണ്ടും ശവമായി!! ഇന്ദുമേനോനും ബ്ലോഗായി!!

ന്തെല്ലാമായിരുന്നു.. മലപ്പുറം കത്തി, വടിവാള്‍, എ.കെ. 47 .. ഒടുവില്‍ ദാ പുതിയ അഭിനവ പവനായിയും ശവമായി!!! വീണിതല്ലോ കിടക്കുന്നു ധരണിയില്‍ എന്ന് കവി പാടിയത് പോലെ.. ഇതിപ്പോള്‍ വീണിതല്ലോ കിടക്കുന്നു ബ്ലോഗില്‍ എന്ന് തിരുത്തണമെന്ന് മാത്രം! പറഞ്ഞ് വന്നത് നമ്മുടെ പ്രശസ്ത കഥാകാരി ശ്രീമതി ഇന്ദുമേനോനെ പറ്റിയാണ്. ബ്ലോഗെഴുത്തില്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമില്ലെന്നും ഒരു തരം ടോയ്‌ലെറ്റ് സാഹിത്യമെന്ന് അതിനെ വിളിക്കാമെന്നും ദേശാഭിമാനി ഓണ്‍ലൈനില്‍ നല്‍കിയ അഭിമുഖത്തിലൂടെ ഘോരാഘോരം ഉദ്‌ഘോഷിച്ച ഇന്ദുമേനോന്‍ ഒടുവില്‍ ബ്ലോഗിന് കീഴടങ്ങി.

കാര്യം കക്കൂസിലാണെങ്കിലും എഴുതുന്നത് സാഹിത്യമാണെങ്കില്‍ വായനക്കാരുണ്ടാവും എന്ന് തിരിച്ചറിയുവാന്‍ ഇന്ദുമേനോന്‍ എന്ന എഴുത്തുകാരിക്ക് ദേശാഭിമാനി ഓണ്‍ലൈന്‍ പത്രത്തിന് നല്‍കിയ ഒരു അഭിമുഖവും അതേ തുടര്‍ന്ന് ലഭിച്ച കമന്റുകളും വേണ്ടിവന്നു. അങ്ങിനെ വരുമ്പോള്‍ ദേശാഭിമാനി പത്രത്തിനും റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ എ. എസ്. സൌമ്യക്കും അഭിമാനിക്കാം. ദേശാഭിമാനിയിലെ ഇന്ദുമേനോന്റെ ലേഖനത്തിന് വിയോജനക്കുറിപ്പെഴുതി നമ്മുടെ ബൂലോകവും കമന്റ് ചര്‍ച്ചയിലൂടെ ബൂലോകത്തിലെ ഓരോ ബ്ലോഗര്‍മാരും ശക്തമായി ഇതേ കുറിച്ച് പ്രതികരിച്ചിരുന്നു.

പ്രസ്തുത വിഷയത്തെ പറ്റി ഫെയ്സ്ബുക്കിലെ കമന്റ് ബോക്സ് വഴി ഇന്ദുമേനോനുമായി ചെറിയ ഒരു സം‌വാദം ആയിടെ നടത്തിയപ്പോള്‍ മറുപടിയായി ഇന്ദു പറഞ്ഞത് ആ അഭിമുഖം ടെലിഫോണില്‍ നല്‍കിയതാണെന്നും ചില വാചകങ്ങള്‍ അതുകൊണ്ട് തന്നെ മിസ്‌റീഡ് ആയിട്ടുണ്ടെന്നും ആണ്. അതോടൊപ്പം തന്നെ ഫെയ്‌സ്ബുക്കിലെയും ബ്ലോഗിലെയും എഴുത്തിനെ എങ്ങിനെ കാണുന്നു എന്നതിനെ കുറിച്ച് തന്റെ വ്യക്തമായ അഭിപ്രായം നവംബര്‍ 8‌-ആം തീയതിയിലെ ഫെയ്സ്ബുക്ക് വാളില്‍ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നും പറഞ്ഞു.

ഇന്ദുമേനോന്റെ നവം‌ബര്‍ 8ലെ ഫെയ്സ്ബുക്ക് വാള്‍ കമന്റ് ഇപ്രകാരമാണ്.

" ഫേസ് ബുക്ക് ചുമരും കക്കൂസ് ചുമരും ഒന്നാകുന്നതിലെ നീതി

ഫേസ് ബുക്കിലെ വമ്പന്‍ സ്രാവുകള്‍ക്ക് നീതികരിക്കാനകാത്ത ഒരു സത്യമാണ് ഞാന്‍ എഴുതാന്‍ പോകുന്നത്. ആദ്യ കാലം മുതല്‍ക്കേ ഫേസ് ബുക്കിലും മറ്റു സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക്കളിലും എഴുതുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് തീവണ്ടിയുടെ കക്കൂസ് മുറികള്‍ ഓര്‍മ്മവരും. ചുമരെഴുത്തിന്റെ ആദിമ സുഖത്തില്‍ അഭിരമിക്കുന്ന ഒരു സംഘം ആള്‍ക്കാര്‍. നാല് ചുമരിന്റെ ധൈര്യം.....മനുഷ്യനെ ബിരിയാണി വച്ച് തിന്നുന്നതും വേലക്കാരിയെ ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിക്കുന്നതും പെണ്‍കുട്ടികളെ ബാലത്കാരം ചെയ്യുന്നതും ക്യാമറ വെച്ച് ഷൂട്ട്‌ ചെയ്യും ചിലര്‍.. അത് ഭംഗിയായി ചുമരില്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യും വേറെ ചിലര്‍.. ഹ്ഹാ.... ഇത് കിടിലന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞു കാണുകയും പങ്കു വെച്ച് ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യും മറ്റു ചിലര്‍ ...... ഇത് കണ്ടു നിലവിളിക്കും വേറെ കൂട്ടര്‍ ...... ലൈക്‌, അണ്‍ ലൈക്‌ .. അത്മരോഷതിനെ ആയിരം വഴികള്‍... ഒന്നും ചെയ്യാനാകാത്ത ഒരു നപുംസക മനോഭാവം..... അടച്ച നാല് ചുമരിനുള്ളിലെ അടക്കി വെച്ച ആത്മ വികാരം. ഒന്നിനും ധൈര്യമില്ലാത്ത ഭീരുക്കളുടെ ആത്മ രോഷം..... ഇതിനു മുമ്പേ ഞാന്‍ കക്കൂസ് ചുമരുകളില്‍ മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളു..... അടുത്ത വീട്ടില്‍ ചാവനായി കിടക്കുന്ന തളര്‍വാതം വന്ന ചേട്ടനെ കണ്ടിട്ട് 3 വര്‍ഷമായി. അയാളുടെ കുടുംബക്കാരെ കണ്ടാല്‍ ചിരിക്കാന്‍ വിഷമം. മരുന്നിനു പൈസ ചോദിച്ചാലോ.. വിശക്കുന്ന കുഞ്ഞിനു അരി വാങ്ങാന്‍ 10 രൂപ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലോ. ആ ചേട്ടന്റെ പടം ഒന്ന് ഫേസ് ബുക്കില്‍ ഇട്ടു നോക്ക്... ഷെയര്‍ ചെയ്യുന്നു. ലൈക്‌ ചെയ്യുന്നു. കരയുന്നു. കോക്രി കാണിക്കുന്നു. ബ്ലോഗ്‌ എഴുതുന്നു...ഹ്ഹോ ... എന്തൊരു പ്രകടനം. ഇത്തരം ഷണ്ടന്‍മാരുടെ ആഭാസകരമായ നാട്യങ്ങള്‍ എഴുതിയ ചുമര്‍ ഫേസ് ബൂക്കിനും കക്കൂസ്സിനും മാത്രമേ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളു"

പ്രിയപ്പെട്ട കഥാകാരീ, ഫെയ്സ്‌ബുക്കിനെ മിസ്‌യൂസ് ചെയ്യുന്നവരുണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷെ ക്രിയാത്മകമായി ഫെയ്സ്ബുക്കിനെയും ബ്ലോഗിനെയും സമീപിക്കുന്ന ഒരു വലിയ കൂട്ടം ആളുകളുടെ നേരെ ക്രോക്കികുത്തിക്കൊണ്ടായിരുന്നു എഴുത്തുകാരിയുടെ ആ ഏകപക്ഷീയമായ അഭിപ്രായം കടന്നുവന്നത്. ഇവിടെ, ഈ ബൂലോകത്തില്‍ ഒട്ടേറെ വിഷയങ്ങളില്‍ സജീവമായും സക്രിയമായും പങ്കെടുക്കുകയും സാമ്പത്തീകമായും മാനസീകവും ശാരീരികമായും ചെയ്യാവുന്ന സഹായങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നവരുമായ വലിയൊരു കൂട്ടത്തിനു നേരെയായിരുന്നു താങ്കള്‍ അന്ന് കോക്രികുത്തിയത്. എന്തിനായിരുന്നു ഇത്? പുതിയ ഒരു മേഖലയിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നതിന് മുന്‍പ് തന്റെ വരവറിയിക്കുവാനോ? അത്തരം ഒരു പബ്ലിസിറ്റ് സ്റ്റണ്ട് നല്ല കുറേ രചനകളിലൂടെ മലയാളി വായനക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ സ്ഥാനം കണ്ടെത്തിയ താങ്കള്‍ക്ക് ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഇതിന് പണ്ട് കാരണവന്മാര്‍ പറയുന്ന ഒരു പ്രയോഗമുണ്ട് . വെടക്കാക്കി തനിക്കാക്കുക എന്ന്..

എന്തായാലും ഇന്ദുമേനോന്‍ എന്ന എഴുത്തുകാരിയുടെ സര്‍ഗ്ഗശേഷി തിരിച്ചറിഞ്ഞവരായത് കൊണ്ട് മലയാളി ബ്ലോഗ് ലോകത്തേക്ക് പ്രിയ എഴുത്തുകാരി... താങ്കള്‍ക്ക് സ്വാഗതം. എവിടെയെഴുതുന്നു എന്നതിനേക്കാള്‍ എന്ത് എഴുതുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനമെന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കിയതിന് നന്ദി..

ഒട്ടേറെ മികച്ച കഥകളും കുറിപ്പുകളും എഴുതി നല്ല ഒരു ബ്ലോഗനുഭവം വായനക്കാര്‍ക്ക് പ്രദാനം ചെയ്യുവാന്‍ താങ്കള്‍ക്ക് കഴിയുമെന്ന് ഉറപ്പ്. എല്ലാവിധ ആശംസകളും..

ഇന്ദുമേനോന്റെ ബ്ലോഗിന്റെ ലിങ്ക് : induvmenon.blogspot.in/

മനോരാജ്

സജീവേട്ടന് അംഗീകാരം

Photo By Joe
ബൂലോകരുടെ സ്വന്തം കാര്‍ട്ടൂനിസ്റ്റായ നമ്മുടെ സ്വന്തം സജ്ജീവേട്ടന്‍ ലിംക ബുക്ക്‌ ഓഫ് വേള്‍ഡ് റെക്കോര്‍ഡ്സില്‍ കയറിയിരിക്കുന്നു. 2012 ജനുവരി 31 നു ന്യൂ ഡല്‍ഹിയിലെ സിരി ഫോര്‍ട്ടില്‍ വച്ച് പുറത്തിറക്കിയ 2012 എഡിഷന്‍ ലിംക ബൂക്കിലാണ് ഈ ചരിത്ര നേട്ടം രേഖപ്പടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. 2010 ആഗസ്ത് മാസത്തിലെ ഉത്രാട നാളില്‍ തൃക്കാക്കര ക്ഷേത്ര സന്നിധിയില്‍ വച്ച് നടന്ന പന്ത്രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ നീണ്ട മാരത്തോണ്‍ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വരയാണ് ഈ പ്രശസ്തി അദേഹത്തിന് നേടിക്കൊടുത്തത്. 651 പേരുടെ ഫുള്‍ ബോഡി കാരിക്കേച്ചര്‍ ആണ് അദ്ദേഹം പന്ത്രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് വരച്ചു തീര്‍ത്തത് . 66 സെക്കന്റാണ്‌ ഒരു കാരിക്കേച്ചര്‍ വരക്കാന്‍ അദ്ദേഹം ചിലവഴിച്ചത് . ഇന്‍കം ടാക്സ് വകുപ്പിന്റെ സഹായത്തോടെ കേരളാ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ അക്കാദമി ആണ് ഉത്രാടപ്പാച്ചില്‍ എന്ന മാരത്തോണ്‍ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വര സംഘടിപ്പിച്ചത്.

ബൂലോകരുടെ പ്രിയങ്കരനായ ശ്രീ സജീവേട്ടന് നമ്മുടെ ബൂലോകത്തിന്റെ പേരിലും അഭ്യുദയകാംക്ഷികളുടെ പേരിലും ആയിരമായിരം അഭിനന്ദനങ്ങള്‍.
Photo By Suresh Income Tax Dept

Photo By Suresh Income Tax Dept


Video By Joe

പോപ്പുലർ പോസ്റ്റുകൾ